Na własne uszy

„Na własne uszy” to cykl spotkań z najlepszymi twórcami reportażu radiowego Polski i Europy, to oglądanie dźwiękowych filmów na najczulszym ekranie jakim jest wyobraźnia, to okazja do wspólnego zatrzymania się w gonitwie codzienności, by poznać historie, które napisało życie. „Na własne uszy” to spotkanie ze słowami, które coś znaczą i ciszą, która znaczy jeszcze więcej. Co miesiąc zapraszamy na rozmowy z osobowościami radiowego reportażu, wspólne słuchanie, wymianę opinii i wrażeń. To wydarzenie, które ma na celu wzbogacenie oferty kulturalnej Lublina oraz popularyzację reportażu i dokumentu radiowego oraz tzw. Lubelskiej Szkoły Reportażu wśród mieszkańców Lublina w kontekście planowanej na rok 2015 Międzynarodowej Konferencji Reportażystów (The International Feature Conference).
Spotkania prowadzi pomysłodawczyni, lubelska reportażystka Katarzyna Michalak. Słuchanie odbywa się raz w miesiącu od stycznia 2012 roku w restauracji Czarny Tulipan.
Przyjdź i przekonaj się na własne uszy!

ZOBACZ – rozmowa z reportażystą Cezarym Galkiem

ZOBACZ – rozmowa z reportażystką Hanną Bogoryją Zakrzewską

___________________________________________________________________________________________________________________
Reportaż radiowy

To taka duchowa rozmowa. Reportażysta sam musi najpierw uważnie wysłuchać rozmówcy, by później być słuchanym. Ważne w nagraniu jest wyczucie chwili, właściwe pytania, rejestracja otoczenia i cisza, ona też odgrywa dużą rolę. Słuchanie reportażu tworzy niezwykle intymną atmosferę. Skupieni jesteśmy maksymalnie na dźwiękach, czasami mamy zamknięte oczy. Reportażu można słuchać zbiorowo, a jednak przekaz jest bardzo indywidualny. Skłania do refleksji, do przemyśleń nad sobą, nad usłyszaną historią, nad wartościami, sensem życia, etc. Dzięki niemu potrafimy zatrzymać się i być tu i teraz.

Cechy reportażu
Gatunek dziennikarski, który pozwala autorowi na dużą swobodę twórczą; reportaż to próba zobaczenia świata, ale przez konkretnego autora. To od autora zależy, czy mamy do czynienia z dziełem sztuki radiowej, czy tylko z publicystycznym świadectwem zdarzeń, rejestracją faktów i relacjonowaniem ich bez prób głębszej penetracji egzystencjalnej, bez zadawania pytań czy poddawania ocenie wyborów i postaw ludzi.
Autor musi być wierny prawdzie, którą mu ktoś przekazał, niemniej nie może bezkrytycznie podchodzić do każdego świadectwa; reportażysta musi umieć wziąć za temat odpowiedzialność: spojrzeć na niego z dystansu i zarazem go drążyć
Reportaż przedstawia w sposób bardzo wyrazisty losy ludzkie w celu wywołania dużych emocji w odbiorcy. Przedstawiamy w nim przemiany zachodzące w perspektywie czasowej i przestrzennej w sposób problemowy. Czas i przestrzeń pełnią w reportażu funkcję dokumentalną (potwierdzają autentyczność zdarzeń), konstrukcyjną (porządkują kompozycję), poznawczą (oddają wierny obraz rzeczywistości), historyczną (wyznaczają ramy czasowe) i społeczno- obyczajową (umiejscawiają w konkretnych realiach).
Linia dramaturgiczna, która jest zarysowana w reportażu, ma ułatwić i uatrakcyjniać odbiór reportażu, nadawać mu wartość artystyczną; nie może jednak stawiać tych efektów ponad zgodność z prawdą.
Kryterium wyboru tematu – atrakcyjność, czyli to, co dany temat niesie ze sobą w sensie poznawczym, filozoficznym, etycznym, socjologicznym.
Celem reportażu jest nie tylko suche informowanie o zaistniałych faktach, lecz tworzenie obrazu sytuacji, za którym kryje się przesłanie, komunikacja ze słuchaczem (cel edukacyjny).

Formy reportażu
Pod względem formalnym wyróżniamy reportaże:
monolog- portret dźwiękowy
reportaż literacki
reportaż publicystyczny

Pod względem tematycznym wyróżniamy m. in. reportaże:
historyczne
społeczne
obyczajowe
śledcze
interwencyjne
podróżnicze

Linki:
Czym jest reportaż – definicje
Lubelskie reportaże radiowe – audycje
Poradnik – Jak stworzyć reportaż radiowy?